انقلاب اسلامی ایران از زمان شکلگیری خود تاکنون، ترس بزرگی در دل دشمنان خود انداخت که سبب شد هر روز موانع تازه ای بر سر راه پیشرفت آن نهند و همچنان بر دامنهی آن بیفزایند.
به این منظور، قطع رابطه و تحریم در دستور کار آنان قرار گرفت که خوشبختانه به جز این که عزم و اراده ما را در برخورد با مشکلات علمی و فنی بیشتر کند دستاورد دیگری برای آنان به همراه نداشت و در این زمینه تاکنون شاهد فتح قلههای مختلف علمی در زمینه فناوریهای نوین از جمله هستهای، فضایی، های تک و ... هستیم.
آخرین شاهد این پیشرفتها می توان به کنترل هواپیمای فوق سریع جاسوسی آمریکا اشاره کرد که به قصدصدمه زدن به جمهوری اسلامی وارد خاک پاک ایران شده بود که با تلاش دانشمندان متعهد ایرانی کنترل شد.
در حقیقت با توجه به نهضت تولید علمی هیج مسئله ای در زمینه تکنولوژی در کشورما وجود ندارد که قابل حل نباشد.
به هر حال، ما از آغاز نهضت انقلابی خود می دانستیم که برای بقا در این جهان نیاز به اتکای به دانش بومی خود داریم و نمی توان به کمک دیگران اعتماد کرد و نتیجه این تمهیدات، توسعه روز افزون دانش بومی در داخل کشور است که ما را از وابستگی به دیگر کشورها بی نیاز میکند.
در این راستا، توسعه صنعت و فناوری بومی درحوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات یکی از راهبردهای اصلی دولت است که از سالهای گذشته اقدامات خوبی در حوزه های IT و گرایشهای سخت افزار و نرم افزار کامپیوتر صورت گرفته و این گرایشها در اکثر دانشگاههای کشور تدریس می شود و نیاز کشور به متخصص و شرکتهای توانمند را تامین می کند.
خصوصا تعلق یک بخش وجوه کنترل شده به شرکتهای فناور داخلی، به شرط داشتن فناوری بومی، پیش خرید بستهها و محصولات آنها برای بازار داخل کشور اقدامات حمایتی است که در این زمینه صورت میگیرد.
همچنین، قانون استفاده از حداکثر توان داخلی و حمایت از تولید کنندگان نیر پشتوانه محکم دیگری در راستای افزایش توان داخلی است که به افزایش قابلیت صنعت داخلی می انجامد.
بنابراین، نباید بر روی کمک خارجیها حساب کرد، به ویژه که این شرکتها متاسفانه علی رغم تعهدات خود، هم جلوی انتقال تکنولوژی را میگیرند و هم ما را به خود وابسته میکنند، که اصلا قابل قبول نیست.
اما بر خلاف انتظار دشمنان، هم اکنون کشور در زمینه تولید محصولات مخابراتی پیشرفت های خوبی داشته، که نبود یک شرکت خارجی تاثیری در بازار کشور ایجاد نکرده و بیشتر به ضرر آن شرکت خواهد بود.
هر چند که همواره می توان تصور کرد که امکان ادامه این رفتارها بنا به فشارهای سیاسی وجود دارد، پس چه بهتر که با استفاده از توان تولیدات داخلی و توجه بیشتر به دانش بومی، جلوی تحقق اهداف آنان را گرفت.
خوشبختانه همانطور که مدیرعامل شرکت مخابرات ایران اذعان کرده است، میزان واردات محصولات چینی کمتر از 20 درصد است که می توان امیدوار بود که با خروج این شرکت، تولید کنندگان داخلی بتوانند عرض اندام کرده و با افزایش کیفیت و ارایه قیمت مطلوب تجهیزات، شبکه مخابراتی را از وابستگی به خارج بی نیاز کنند.
زهرا غلامی - کارشناس مسئول ارتباطات